ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΛΕΟΝΤΙΟΥ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΝΕΥ ΤΕΥΧΟΣ 64/ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2017

Ο Ανδρέας Καρακόκκινος (Μόρφου 1952), ο οποίος ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, επιχειρεί με την τρίτη ποιητική συλλογή του να ανανεώσει τα θέματα και τη γραφή του. Αφήνει πίσω τα κοινά και τετριμμένα θέματα για την Κύπρο και το άλυτο πρόβλημά της (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να γράφονται ποιήματα κυπριακής θεματικής) και ξανοίγεται στα μεγάλα θέματα της λογοτεχνίας και της ζωής, με έμφαση στον υπαρξιακό άνθρωπο. Παράλληλα, δοκιμάζει να ανανεώσει σε σημαντικό βαθμό τη γραφή του και να καλλιεργήσει έναν αφαιρετικό και υποβλητικό λόγο, που διαφοροποιείται αρκετά από την πιο αναφορική και εμπράγματη γραφή των προηγούμενων συλλογών του.

Στα νέα ποιήματά του ο Α. Καρακόκκινος επικεντρώνεται, όπως είπαμε, στον υπαρξιακό άνθρωπο, που μοιάζει αποξενωμένος με το περιβάλλον του και βουλιάζει στη μοναξιά και τη θλίψη. Η γύμνια των καιρών μας, τα χαμένα όνειρα, οι μάταιες ελπίδες, τα ναυαγισμένα καράβια, η παρακμή της ζωής, η νύχτα και η σκιά του θανάτου είναι από τα βασικά θεματικά μοτίβα που επανέρχονται στα περισσότερα κείμενα της συλλογής. Στις καλύτερες στιγμές του βιβλίου (λ.χ. «Λαθρεπιβάτες σε πειρατικό καράβι», «Ναυάγια», «Με σεντεφένια ηλακάτη») ο ποιητής δείχνει ότι ελέγχει και ενορχηστρώνει αποτελεσματικά τα εκφραστικά του μέσα. Σε άλλες περιπτώσεις, όμως, δίνεται η εντύπωση ότι παρασύρεται σε λεκτικές ακροβασίες, σε έναν λόγο επιδεικτικό ή υπέρμετρα αφαιρετικό, που δεν εναρμονίζεται πάντα με το περιεχόμενο.

Η πάλη του ποιητή-ήρωα να δαμάσει τις εσωτερικές ανησυχίες του και να τις ενορχηστρώσει με την τέχνη της ποιητικής γραφής θεματοποιείται στο αξιόλογο ποίημα ποιητικής «Με σεντεφένια ηλακάτη», από όπου μεταφέρουμε τις δύο τελευταίες ενότητες: «Οι φλέβες τεντωμένες / τυλίγονται γύρω απ’ το κορμί / που πάλλεται στην αγωνία / της αμφίβολης αναζήτησης / σε ουδέτερη ζώνη ανάμεσα / στην Πύλη του Αχέροντα / και μια μακρινή Ιθάκη. // Κι εσύ ακροβατείς / στην τεντωμένη γραμμή / που δένει τα σκοτάδια / με το θαλασσινό ξημέρωμα / και υφαίνεις με σεντεφένια ηλακάτη / στίχους από χρωματιστές κλωστές / με ρίμες μεταξένιες». Ίσως θα ήταν καλά ο ποιητής να παντρέψει τον ελεύθερο στίχο του με περισσότερα στοιχεία της προσωδίας (όπως συμβαίνει στους τελευταίους στίχους του παραθέματος).

Μεταφέρουμε εδώ ολόκληρο το πρώτο ποίημα της συλλογής, με τον τίτλο «Λαθρεπιβάτες σε πειρατικό καράβι», στο οποίο προδιαγράφεται το στίγμα των περισσότερων κειμένων του βιβλίου: «Τις νύχτες ταξιδεύουμε / λαθρεπιβάτες σε πειρατικό καράβι / κρυμμένοι πίσω από ξύλινα βαρέλια / περιμένουμε τους πειρατές / ν’ απλώσουν τα κλεμμένα / στο κατάστρωμα. // Ψάχνουμε στα σκοτεινά για κείνα / τα χαμένα όνειρα, το γέλιο μας / και το ασημένιο δακτυλίδι, / τ’ αστέρια που έπεσαν / τις καλοκαιρινές βραδιές / και το μεταξωτό μαντίλι της κόρης. // Πριν το ξημέρωμα κατεβαίνουμε στ’ αμπάρι / αναζητούμε χάρτες με το νησί των θησαυρών / κι εκείνο το παλιό βιβλίο ποιημάτων. // Ύστερα κλέβουμε ρακί / μεθάμε μάταιες ελπίδες / και κοιμόμαστε στο ίδιο όνειρο λαθρεπιβάτες».